Dag 14: Naar huis (of nog niet?)

Vandaag lekker rustig aan gedaan, koffers gepakt wat erg relaxed is hier want als je het warm hebt neem je tussendoor nog even een duik.

Toen alles zo goed als klaar stond nog even naar Hooks Hut voor een ontbijtje.

Ik ben naar het huisje terug gegaan en Ron op pad om de auto in te leveren.

Of we straks daadwerkelijk vertrekken is nog even spannend ivm het weer in Nederland. Kreeg een melding bij het inchecken dat we het goed in de gaten moeten houden.
Het vliegtuig vanuit Nederland is in ieder geval met een half uur vertraging vertrokken dus ik verwacht dat we gewoon naar huis gaan straks -helaas had best nog 1 of 2 dagen langer willen blijven als het noodzakelijk is-.

Vanuit hier wil ik in ieder geval Ewout en Anneke en Robin en Natascha en Wendy bedanken voor de gezellige uurtjes die we met elkaar hebben doorgebracht. Jongens het was helemaal top en we zullen jullie en het eiland missen. Maar we komen terug!!!! Fijne Feestdagen en een mooi, gezond, succesvol 2010!

Voor alle andere lezers:
Omdat we niet weten of we nu op tijd thuis zijn en de kerstkaarten dus waarschijnlijk niet lukken:

ALLEMAAL HELE FIJNE FEESTDAGEN EN EEN GEZOND 2010

en dat allemaal vanonder onze alternatieve kerstballen boom:

Groetjes van de familie kokosnotenboom!!!

Dag 13: Boem is ho

Vandaag stond er een uitje op de planning met Robin. In Nederland zitten geinen dat we struisvogel gingen rijden dus die farm stond vandaag op de route. Ook is mijn favoriete zalfje Aloe Vera gel en waar we ook gaan altijd duikelde ik een nieuwe pot op. Ben thuis bezig met de laatste van Chantal haar verblijf op Gran Canaria. Dus tijd om de voorraad weer aan te vullen. Dit konden we doen bij de Aloe Vera plantage, die vlak naast de struisvogelfarm ligt.

Eerst alle spullen ingeleverd bij de duikshop en onze rekening voldaan met dank aan Sinterklaas. Daarna het betalingsbewijs van de bekeuring van Wendy bij haar in de brievenbus gestopten toen naar Robin en Natascha om hun op te halen. Kregen commentaar want was niet Antilliaans om er eerder te zijn dan afgesproken, jaja dat aanpassen gaat snel!!

Maar een heerlijk verkoelend glas water verzacht het wachten hoor. Dus toen beiden gereed waren zijn we vertrokken met als eerste doel de plantage.

Hier en daar wat verwarring over de wegen op de kaart die niet helemaal klopten en de benzinemeter die ernstig naar empty neigde (maar ach hoe ver kun je komen op dit eiland) hebben we uiteindelijk de juiste weg gevonden. En de eerste indruk was prima. Keurig onderhouden en een vriendelijke dame in de shop waar we eerst begonnen de voorraad aan te vullen. Daarna bij haar een tour geboekt die ons een hoop over de plant en de geschiedenis van de farm heeft geleerd. Leuk om een keer te zien en mee te maken.

Ons volgende doel was de struisvogelfarm wat op een steenworp afstand ligt. Daar aangekomen ook het winkeltje bewonderd. Hier stonden typisch Zuid Afrikaanse kunstzaken te koop. Erg mooi. Toen ook daar een tour geboekt en yippie we mochten met het bussie mee. Een ontzettend leuke uitleg over de struisvogels en wat we vooral geleerd hebben is dat ze ontzettend dom zijn.

Toen via een tankstation terug richting Willemstad. Even bij Natascha thuis haar tas opgehaald en daarna richting Punda, bijna bij de parkeerplaats toen we stil stonden want het was druk. Gelukkig met ruime afstand op onze voorganger. We hoorden hard remmen achter ons en ik dacht nog na de 1e klap goh mazzel en terwijl ik dat dacht kregen wij dus ook een tik.

Zoals hier zo vaak gebeurd werd er achter ons te laat geremd en te weinig afstand gehouden. Natascha heeft haar pols bezeerd en voor de rest hadden we niets en wonder boven wonder ook de bumper zo goed als niets. De schroef van de nummerplaat van onze achterbuurman zat er alleen doorheen geboord en verder niets....

Nou maar uitgestapt en op de middenberm gewacht op de Road Service.

Die waren er gelukkig vlot want het was best warm en we waren al wat laat om te shoppen. Na al het papierwerk gauw een geparkeerd en een toilet opgezocht. En toen even shoppen.
Rond 6 uur waren we bij de auto terug en hebben Robin en Natascha naar huis gebracht. Na afscheid te hebben genomen gauw naar het huisje want om 8 uur stond onze laatste date van deze vakantie gepland.

We gingen nog uit eten met Ewout en Anneke bij El Goucho. Heerlijk gegeten en magnifiek uitzicht op alle lichtjes van Willemstad. Gezellig zitten beppen en toen was het ook al weer tijd om op te stappen.

Tuurlijk nog even plonzen en hup naar bed maar weer want die luiken vallen hier nog steeds dicht rond 11 uur.

Dag 12: en dat is 50!!!

Vandaag zijn we rustig aan opgestaan. Bakkie koffie en een plonsje.

Omdat we wilden gaan duiken is Ron eerst heen en weer gegaan naar Willemstad om zijn boete van de wielklem te gaan betalen en gelijk de flessen te wisselen. Ondertussen heb ik met de buren hun logboek in zitten vullen van de duiken van gisteren. Krabbeltje erbij en zo zijn hun ook over de eerste stap van alleen duiken heen. Ik hoop dat ze er net zo veel plezier aan beleven als wij dat doen.

Toen de rest van de spullen hupsakee in de auto. Het stuur stond richting Cas Abou beach. Daar zowiezo de eerste duik en dan kijken wat er waar is van de verhalen van het verre uitzwemmen. Afhankelijk hiervan 2e duik ook op Cas Abou of Slangenbaai.

De ontvangst bij de duikshop van Cas Abou was zeer aangenaam een ontzettend vriendelijke man ging ons op zijn gemakje van alles uitleggen ivm de stroming die er staat en welke mogelijkheden dat bood.

We besloten de eerste duik vanaf de duikschool te doen en linksaf te gaan. Tot 100 bar zover mogelijk naar links te komen tegen de stroom in en ons dan lekker terug te laten dobberen. Lekker op ons gemakkie naar de boei gepeddeld en daar waren we eigenlijk sneller dan we verwacht hadden. Er stond nl ook aardig wat wind en golfjes. En wat een mooi rif weer. Het zwemmen ging ook prettig dus we waren toch nog bijna bij het touw gekomen wat we als referentiepunt mee hadden gekregen om om te keren. Die stroming was errrrug prettig op de weg terug. We hoefden niet meer te zwemmen gewoon lekker terug dobberen en wat bijsturen en genieten van het moois om je heen.

Na de duik lekker wat gegeten en gedronken op t terras en nog een uurtje neergeplofd op een strandbedje. Lekker rustig strandje.

Daarna weer even overlegd bij de duikshop wat de beste optie was voor duik 2 want we wilden eigenlijk niet weer dezelfde route volgen en als er nog zoveel stroming zou staan dan zouden we met de boot afgezet worden. De berichten waren, dat de stroming behoorlijk was afgenomen tijdens ons verblijf op de kant dus we besloten om over het strand naar het touw te lopen en daar te water te gaan. Afhankelijk van de stroming en luchtverbruik zouden we onder water besluiten hoe we dit gingen aanpakken. Als we rond een uur niet terug zouden zijn zou de rescue cursus op ons afgestuurd worden hahaha.

Nou de stroming bleek idd weggevallen dus heerlijk op ons gemakkie rond gedobberd. Veel meer gezien dan in onze eerste duik. Grote steenvissen, murenen -ook een die helemaal niet verstopt lag-, barracuda's en heel veel kleine visjes. Tijdens onze stop stuitten we op twee steenvissen die aan het vechten waren en dat gingen we even filmen. We lagen er zowat met ons neus op. Terwijl we aan het filmen waren verdween heel plotseling de kop van de een in de bek van de ander en zo bleven ze hangen. Leken wel pitbulls er was geen speld meer tussen te krijgen. Ron wilde graag een uur duiken -precies- en dat hebben we gered. Weliswaar hebben we de laatste 3 minuten vlak voor de branding liggen dobberen tot het uur vol was en Ron nog 10 bar overhad, vreselijk gelachen hierom onder water. Veel rotsjes liggen te bekijken deze duik. T was mijn 50e en ik heb genoten.

Toen we opstonden stond het manneke van de duikshop op de uitkijk en we seinden dat alles ok was. Toen was het tijd voor de spoelbak en daar hoorden we hoe laat het was. Oeps de gang erin want we hadden 6 uur met Anneke afgesproken.
Omdat de nachtduik beetje lastig afspreken was (alle bewaakte plekken gaan te vroeg dicht) hebben we besloten om als toetje in het donker te gaan snorkelen. Dit zijn we gaan doen bij de Tugboat en dat was best een spannende ervaring weer zo in t donker met een lampje maar wel heel leuk. En zo hebben we toch een beetje meegedaan aan de kerstlichtclubduik die in Amersfoort voor vandaag op de planning stond. Vooral de slang op t laatst die recht op me afkwam, haha ik dorst t water niet eens meer uit. Dit smaakt wel naar meer dus na alle ervaring van deze duiken willen we in Nederland graag de advanced cursus gaan doen. We zijn er klaar voor. We hebben ook een date bij deze duikschool als we terugkomen met Advanced en we zijn vooral nieuwsgierig geworden naar de nachtduik.

Toen lekker met Anneke gestopt bij de snackbar voor een lekker patatje. Daarna weer op t huisje aan, plonzen, happie, sappie en weer moe maar zeer voldaan naar bed gegaan.

Dag 11: Een onverwachte uitnodiging

Vandaag is Ron eerst de flessen gaan wisselen bij Atlantis. Onderhand ben ik de duikspullen gaan inpakken. We gingen naar Vaersenbaai en dat is een parkeerplaats stil en verlaten, dus zo min mogelijk meenemen en sleutelorganisatie. Dus extra boterham zakjes mee want we willen niet weer stil komen te staan omdat de sleutel toch nat is geworden.

Toen zijn we met de buren meegereden naar DiveVersity op Blauwbaai waar hun de spullen gingen huren. Nadat dit allemaal was ingeladen zijn we naar Vaersenbaai gereden. Setjes opbouwen, omkleden en te water. Vreemd idee op advies van de duikschool gewoon de ramen open gelaten van de auto.

Tijdens deze duik heb ik veel aan Bart en Desiree gedacht in Egypte en ik denk Ron nog meer. Dit was spierballen kweken om de buren onder te houden met het weinige lood dat ze hadden meegekregen. Daar kwam bij dat er eerst helemaal geen stroming leek te staan dus we zijn linksaf gegaan. We moesten een rotsheuveltje over en plots stond daar stroom en in plaats van ertegenin hadden we stroom mee. Dus maar even seinen dat we op tijd om gingen draaien qua luchtverbruik. Was een beste trippel die we hebben gemaakt. We kwamen nog een mooie groene murene tegen maar voor de rest hebben we niet veel gezien, dat zegt genoeg op zo een mooie stek.

Gelukkig zat alles nog op en in de auto toen we terug kwamen en via het huisje op naar Porto Marie omdat dit een makkelijke stek is. Hier lekker gelunched en gedronken en daarna weer het water ingegaan voor de 2e duik. Lekker met Ron rondgescharreld en veel mooie dingen gezien. De buren hadden er lekker de pas in dus die lagen best wel een eindje voor ons. Nadat wij het sein gaven om om te draaien haalden ze ons op gegeven moment weer in.

Bij de 5 meterstop hebben we even wat lood afgegeven zodat zij makkelijker onder konden blijven in het ondiepe gedeelte. Deze duik kwamen we ook een school Baracuda’s tegen. Dat had ik nog niet eerder zo gezien, zoveel bij elkaar.

Op de terugweg flessen inleveren en even bij Wendy langs gereden en zowaar ze was thuis. Even lekker zitten kletsen en afgesproken om te gaan eten bij Mundo Bizaro. Hierna nog even bij Robin langs om af te spreken voor zaterdag en die zag er gelukkig ook weer stuk beter uit. Hij had weer kleur in zijn snuit. Daarna via Anneke gereden want daar moesten we nog wat mee afspreken voor avondduik maar vanwege het feit, dat alle betaalde strandjes dicht zijn gaan we nu snorkelen bij de tugboat. Ook leuk toch om mee te beginnen en het duiken af te sluiten. Dat staat dus in de planning voor vrijdagavond.





Toen naar huis, spullen opruimen, plonzen en omkleden. Inmiddels riep Wendy via Hyves dat ze er klaar voor was en wij ook, dus hopsakee in de auto naar Willemstad. We wisten ongeveer waar we moesten zijn en bij de kruising op het punt waar het voor ons moeilijk werd zagen we Wendy rijden. Hup erachteraan dus. Het was echt druk in Willemstad waarom zijn we nog niet achter. Maar Wendy wist raad qua parkeren. Straatje in, twee wieltjes op de stoep en Ron zei nog Zo had ik m zelf nooit neergezet. Ach ik sta hier al 2 jaar zo, was het antwoord van Wendy. Dus lekker gaan eten en vooral gezellie kletsen over van alles en nog wat. We hebben heerlijk gegeten en we waren weer helemaal bijgepraat dus afrekenen en naar de auto’s.

Daar aangekomen zegt Ron Och jee we hebben een wielklem. Ik dacht Yeah right neem je oma in de maling. Maar toen ik goed keek zag ik toch ook iets oranje om het wiel zitten. Verdorie hij heeft gelijk. Nou lekker stekkie. Zal wel Antilliaanse tijd worden als ze die eraf komen halen. Wendy pleegde een telefoontje en het grote wachten kon beginnen.

Nou we waren superverbaasd toen ze er na 5 minuten al waren!!!!!!!!!!!!!!! Maaarrrr zoals alles gaat zijn er hier altijd zaken die voor gaan. Ze moesten zich er eerst van overtuigen dat de auto die er twee voor ons fout stond gewoon weg was gereden. En na een zoektocht kwamen ze terug met alleen een achtergelaten wielklem. Nou Wielklem & Co waren best wel geschikte lui, we hebben staan gieren van het lachen. Het beroep van Ron leverde nog wat hilariteit op bij het noteren op het proces verbaal. Er staat nu als werkplek een school in Amersfoort, hahaha.

Nou toen die meneer begon van u heeft het recht te zwijgen dacht ik nog wat is dit nu weer allemaal maar hij was reuze aardig want Ron krijgt gewoon een uitnodiging om 17 maart 2010 om 14.00 uur hier terug te komen.

Hij mag dan aan de rechter vertellen dat er geen bord stond van niet parkeren, dat wij in Nederland aan de rechterkant parkeren (linkerkant met wielen op de stoep die hadden niets!!) maar ja toen we de prijs hoorden van de boete besloten we ter plekke die van Wendy ook maar te betalen. Parkeren in Amsterdam is duurder en voor dit geld hadden ze in ieder geval de auto niet mee kunnen nemen.

Daarna naar huis en wat hebben we hier een schik om gehad. Thuis aangekomen ging Ron natuurlijk nog even plonzen en lekker afgekoeld zijn we de lakens op gaan zoeken.

Dag 10: Even uitpuffen

Vandaag hadden echt nergens zin in. We wilden lekker niets doen, niets hoeven en niets moeten. Dat wordt dan een dagje strand.

Omdat we ook geen zin hadden in autorijden, lekker om de hoek bij Hooks Hut het strand opgezocht. Een bedje, parasolletje en letterlijk neergeplofd. Eerst maar eens nog een uurtje slapen terwijl Ron zijn bedje afwisselt met wat plonsjes in de zee.

Hier hebben we ons heerlijk vermaakt met nietsdoen, lezen, logboeken bijwerken van de zon genieten, van de mensen genieten, oh ja en ook nog lekker lunchen en pina colada drinken.

Om half zeven de zon in de zee zien zakken en daarna naar het huisje terug gegaan.

 Hier bleken we nieuwe buren te hebben gekregen links en de buren rechts kwamen ook thuis. Nou dan zet je uiteraard de kennismaking voort in het zwembad met zijn allen. Toen iedereen uitgepoedeld was zijn we ons om gaan kleden. Eerst nog even met de buren afgesproken. Zij hebben van de week hun Open Water gehaald en dorsten nog niet goed met zijn tweetjes op pad. We hebben ze toen uitgenodigd morgen met ons mee te gaan duiken. Daar waren ze blij mee.

Daarna naar Punda gereden en daar hebben we een heerlijke schnitzel gegeten bij de Buren, bakkie koffie en die luikjes gingen alweer zakken, wat is dat toch op dit eiland????

Bij het huisje plonzen en naar bed een heerlijk rustig dagje.

Ayo

Dag 9: We hebben een tugboat….

Bezoekers van de Proeverij kennen de andere variant van de woonboot. Die weten dat we dan wel eens enthousiast meelallen. Maar voortaan zal ik bij dit nummer voortaan stiekem terugdenken aan onze 1e duik van vandaag….

Ik weet niet wat ik voor Neptunus heb gedaan om in zo een goed blaadje te staan bij m. Maar ik ben er bijna ontroerd van. Denk ik aan dolfijnen in Egypte kom ik ze tegen, denk ik aan schildpadden kom ik ze tegen, denk ik aan murenes kom ik ze tegen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Prachtig filmpje gezien van Leo van een octopus in Egypte toen dacht ik tjee die heb ik gemist. Komt Jordy enthousiast terug uit Turkije, die was een hele mooie tegengekomen, toen dacht ik goh dat zou ik nog wel eens willen zien, maar die zitten vaak wat dieper volgens mij. Nou daar denk ik dus nu heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel anders over.

Lekker rustig opgestaan, ontbijtje (ja we hadden weer trek na onze muizenhap van gister), koffie, plonzen en aankleden. Klinkt allemaal errug zwaar niet? Kwart voor tien op pad want we moesten even flessen halen en hadden 11 uur met Anneke en Ewout afgesproken om te gaan duiken. Hopa flesjes in de achterbak en de koelbox vol sappies en we konden weer allemaal op pad.

De Tugboat stek stond op t programma vandaag. Wederom prima locatie voor Annie om te water te gaan. Samen met Anneke vast uitgezwommen en al dobberend en onder water koekeloeren naar de Tugboat. Toen we allemaal uitgepuft waren van het peddelen zijn we onder gegaan.

Tjeempie wat een prachtige stek. Zeker met stip op 1. We zagen weer prachtige dingen op dat rif, werkelijk genieten met een dubbele hoofdletter G, lekker ronddobberen bij de Tugboat die op juiste diepte ligt om je stop te houden als je terugkomt.

En rustig aan richting strandje terugpeddelen. Ron is meestal degene met meeste luchtverbruik, dus die was al wat in de buurt komen zwemmen, onder water terug gaat nou eenmaal makkelijker dan boven water en er is dan veel meer te zien dan golfjes happen. Ook had ik vandaag een “rammelaar” gekocht omdat al dat geroep en seinen naar elkaar soms wat moeilijk is. Mijn Ronnie is al wat doof boven water en met al dat moois hoort ie onder water helemaal niets meer. Dit rammelaartje werkt perfect, heb zo de aandacht. Dus iedereen rustig terug peddelen en ik denk he, dat rotsje beweegt, dat kan niet wat is dit, dus ik er op af. Nou mijn ogen rolden zowat uit mijn bril want het bleek een prachtexemplaar octopus te zijn gewoon op 3 meter op een rots!!!

Dus ik voorzichtig met de rammelaar want wist niet of dat beest zou schrikken. Gelukkig hoorden ze mij en kwamen ook kijken wat ik zag, Tjeempie die geheugenkaartjes liepen echt snel vol…. Helemaal te gek. Toen het luchtstreepje voor Ron op 30 zat moesten we toch echt verder. Dus hupsakee met een nagenietend gevoel terugpeddelen, hangt Ewout ineens stil. Je gelooft t niet gewoon nog een!!!

Ron lag naast me en ik dacht stiekem, we zitten op 2 meter als je lucht op is en je wilt niet van mij of Anneke pakken dan ga je maar omhoog want we zijn echt bijna bij het strand, we hadden beide al ons alternatief in de hand voor hem. Dit exemplaar was nog mooier dan de 1e en gelukkig vond Ron ook dat hij dit niet wilde missen dus hij bleef lekker bij ons hangen. Helemaal te gek. We waren dan ook met zijn viertjes uitzinnig toen we uit t water kwamen. Anneke en Ewout hadden dit hier ook nog nooit gezien.

Even lekker uithijgen, omkleden en de boel aftuigen en we konden weer verder. Maar eerst was er nog een uitzicht waar je U tegen zegt. 4 mannelijke duikers met een string aan, die kwam bij het omkleden tevoorschijn.

Ik weet t niet of ik nou ouderwets ben maar een man met een string, t kan niet wennen. Ik weet zeker dat Ron echt nog lucht over had toen ie boven kwam maar als je op dat moment zijn ogen had gezien dan geloof je echt van niet, ze rolden zowat uit zijn kassen. En dan denk je nog aan 1 man, dit waren er 4!!! We hebben er in ieder geval schik om gehad.

Volgende duikdoel was Marie Pompoen maar eerst moesten we Ewout naar huis brengen want die moest smiddags werken. Komen we langs de Kleine Wereld is toch ook prima stek om even lekker te lunchen met zijn allen. Zo gezegd zo gedaan, die uitsmijter was verdient.

Ewout hoopte, dat we niet meer van die spectaculaire dingen tegenkwamen anders viel het werk zo tegen vandaag. Nou hij had zijn zin. Marie Pompoen leek ook wel werk er stond best wat stroming. Ook weer een mooie duikstek maar ja die octopussen zaten wel in ons hoofd en dan raak je weer even verwend, zicht was door de stroming hier wel wat troebeler, maar ach waar hebben we het over…. Thuis zie je soms geen hand voor ogen. Hier wel weer murene gezien en een zwart wit visje met een hele mooie witte kuif, die hadden we ook nog niet eerder gezien. En een beest wat op een duizendpoot lijkt.

Na de duik naar het appartement terug en om half acht afgesproken op Zanzibar om te eten met Anneke. We zouden het makkelijk redden ware het niet dat de weg richting Willemstad die we hadden uitbedacht geen linksaf mogelijkheid bood de ring op. We moesten dus door en kwamen in Otrabanda uit waar het heel druk was. Na dit gezellige ommetje toch de ring weer gevonden en we konden weer door. Even na half acht stonden we op de parkeerplaats en daar kwam Anneke ook aan. Heerlijk gegeten en nagenoten va de duik. Ewout kwam ook nog even wat drinken tussen twee klussen door. Heel gezellig. Ik heb hier de lekkerste crème brullee gegeten die ik ooit geproefd heb wat een feestje! Ik ben erg van de toetjes en dan met een beetje ijs. Ron had ook eindelijk zijn banana split gevonden die hij al de hele week zocht.

Daarna hebben we nog even gekeken bij de Griend die hier in juli is aangespoeld. Ze hebben getracht het beestje weer terug te brengen naar open zee bij een andere passerende groep maar dat is niet gelukt. Hij ligt nu te wachten op transport naar San Diego/Sea World, Hij is al helemaal getest en hij is klaar voor vertrek. Meer info: http://antillen.blogo.nl/2009/08/18/1536/

Moe maar voldaan weer naar ons huisje. Bakje koffie en lekker naar bed. Morgen een rustdag.

Dag 8: de achtervolging

Vandaag hebben we lekker rustig aan gedaan. Dit was een uitrust vakantiedag en we hadden allebei totaal geen zin om druk te doen. Gewoon beetje lummelen, boodschapje, hapje eten, plonsje in het zwembad.

Toen op ons gemakkie richting Willemstad om de flesjes van gisteren weer terug te brengen en onze handdoeken bij Anneke te brengen voor een wasje. Even een babbeltje gemaakt en Anneke en Ewout hadden een huis bezichtigd wat m echt niet ging worden. Maarrrr ze had ook ander nieuws een huisje op t oog waar ze al eerder naar had gekeken en dat huisje was enorm in prijs gezakt en ligt nu wellicht wel binnen bereik.



Ach we ware toch aan t lummelen en hadden voor vandaag maar een flesje om te duiken meegenomen. Dus alle tijd. We zijn dat huisje gaan bekijken en er even in rond gelopen (is in aanbouw). En ja daar is heel wat van te maken en veel ruimte. Soesterberg may I have your votes please: 10 points (die -2 is dan voor het ontbreken van een zwembad hahaha hoe snob kun je zijn).

Toen zijn we bij Wendy langs gereden of ze per ongeluk thuis was maar dat was niet het geval, morgenochtend maar even bellen dan. Ok dan maar even kijken of Robin al wat weet van de dokter (moest vandaag bij soort bedrijfsarts langs) wanneer hij weer moet werken ivm de planning dagje op stap. Maar dat gaat waarschijnlijk op zijn Antilliaans die afspraak want hij was nog niet terug. Dus daar gaan we morgen ook maar weer even langs.

We hadden qua duik hele andere plannen maar omdat we moe waren en geen zin hadden ver te rijden gingen we op zoek naar een duikstek in de omgeving van ons appartementje. We hadden Blauwbaai op t oog. Maar A) daar zit duikschool Diversity en dan weet je t al, geen andere tanks dan die van hun en we hadden er net 1 opgehaald en B) duiken ging daar ook niet want er waren vissers zo slim om hun hele baai met een net af te zetten en ze waren aan het wachten op de coastguard om die vissers aan te laten pakken. Ze mogen er zelf niets aan doen uiteraard. Wel een mooie stek (the Wall) maar ver uit zwemmen en ligt niet echt in een baai en de zee was behoorlijk pittig op dat stuk. Mooi complex overigens en wat prijsinfo leerde een huisje daar kost $ 300 per nacht obv 2 personen. Haha 2 nachten is mijn hele verblijf hier op Caribbean Flower. Ok natuurlijk veel minder luxe maar ach wat zijn we hier, de –late- avond en om te slapen/ontbijten en dan gaan we alweer op pad. Doen wij persoonlijk liever leuke dingen van ons geld. Het is natuurlijk wel een heel mooi luxe resort met golfbaan en leuk strand. Hoewel wij het strand bij Porto Marie mooier vinden.

Dus weer doorgereden en bij een local supermarktje wat koud drinken gescoord. Babbeltje gemaakt met een manneke die daar lekker in de schaduw zat en een sigaretje met m gerookt. Hij was gepensioneerd en verdiende bij als grafdelver. Dat ging hij smeuiig vertellen. Hij verhaal werd iets te skeletterig en daar heb ik in mijn vakantie niet zo’n zin in dus tijd om verder te gaan. Hij wist welke richting op voor duikstek/school Wedervoort. Daar zaten we vlakbij dus die kant op gegaan.

Nou de duikschool zat er vanaf 1966 en volgens ons is er verder nooit wat aan gedaan. Overigens wel hele vriendelijke mensen daar we werden leuk ontvangen en er was ook een stuk waar ik makkelijk te water kon. De auto ook vlakbij dus dat ging lukken. Opzadelen dus weer. Dit lag weer in de baai dus de zee weer stuk rustiger dan bij Blauwbaai. Uitgezwommen naar de boei en afdalen naar de onderwaterwereld. Die was hier weer heel anders dan bij de andere stekken.

 Qua koraal niet zo mooi maar wel weer veel vis. Een gigantische dikke ketting voor een enorme boei waarvan wij van afstand dachten, dat het een betonnen iets (paal of zo) was. Die ketting lag er al even want er was al van alles op gegroeid. Lekker rond de 13 meter gehangen en we kwamen van alles tegen hier maar ook een paartje French Angelfish. Een van die twee kwam bijna tegen mijn bril aan plakken om te kijken wat ik toch wel was en dacht gezellie ik zwem met dat gekke ding mee, echt waar tot aan het zandplateau is dat setje bij ons blijven zwemmen en hield ons in de gaten hahaha.

Ron kreeg t aan de stok met een visje, op de kaart lijkt t een Wrasse soort. Die bleef hem weer achtervolgen. Echt heel grappig hoe sommige soorten echt hun terrein verdedigen. Ook bleef er een school kleinere vissen om ons heen zwemmen en volgen die raakten we pas kwijt op een meter of 6. Daar kwamen we nog een spotted Trunkfish tegen van behoorlijk formaat. Helaas is die foto niet gelukt zoals meerdere, de camera vertoont wat kuren, morgen eerst maar weer nieuwe batterijen uitproberen en anders is dat het nieuwe spaardoel. Dat beestje zwemt echt heel sierlijk. Heb m nog achtervolgd maar de camera had er echt geen zin meer in.

Na de duik weer de kant op klimmen dat ging goed, alles uitspoelen en de spullen naar de auto. Daar reageerde de sleutel niet echt en het alarm ging af. Het waterdichte bakje wat de hele week al trouw dienst doet was volgelopen met water, daar kon de sensor niet goed tegen. De auto ging wel open maar de startonderbreker wilde niet meer stoppen. Tijd voor het verhuurbedrijf om in Aktie te komen. Die hebben we dus gebeld en gemeld wat er aan de hand was. Ze zijn toen met de reservesleutel ons op komen zoeken. Alarm eraf en nu kunnen we dus niet meer met het knopje de auto bedienen. Alleen ouderwets met het sleutelgedeelte. We gaan het zien. Nou alles uitgepeld en opgeruimd nog wat te drinken genomen en we hadden allebei nergens meer zin in.

Terug naar t appartement, spullen opgeruimd en een plonsje gemaakt. We waren zo gaar vandaag dat we blij waren om 20.00 naar bed te kunnen gaan!!! We hebben werkelijk eten (broodje) naar binnen zitten proppen want we waren zo moe dat we uiteindelijk geen trek meer hadden.

Morgen weer een nieuwe dag…..