Vandaag was een dag waarop van alles niet loopt zoals het had uitbedacht.
We zijn op ons gemakkie vertrokken naar Hooks Hut. Strand en bar zagen er prima uit. Alleen leek er niet veel te snorkelen.
Daarna lekker wat gedronken en gelunched bij Hooks Hut. De bonnetjes van de toegang bewaard want we wilden er gaan eten savonds.
Toen op pad naar Atlantis, want ook ons gesprek met de duikschool bij Hooks Hut leverde een vreselijk commercieel gevoel op. Gingen we dus niet doen. We hebben nog wel een kaartje gekocht van de vissen uit deze omgeving maar het besluit stond vast. Voor onze spullen naar Atlantis.
Dus rond half twee ons stuur die kant op gezet. Duikspullen uitgeladen en setjes opbouwen nadat we hadden zitten twijfelen over de benodigde hoeveelheid lood. Nadat we onze spullen compleet hadden zijn we richting het huisrif gesjokt, dit valt niet mee in een 7mm pak met deze temperaturen. Nadat we ons een weg hadden gebaand door alle stenen/rotsjes en eindelijk opgetuigd waren zetten we koers richting het rif. Maar ook al werd het water dieper, Ron en Annie zonken geen centimeter. Alles waar lucht uit kon was inmiddels leeggetrokken maar niets hielp. En ondanks onze hoeveelheid lood moest er toch echt nog wat bijkomen.
Terug naar de kant dus. Maar het was nou niet een stek waarvan je zegt ik ga effies rap wat lood bij halen. Dat vergt dus nogal wat energie. Ron leek die nog te hebben en weer in zijn 7mm heen en weer naar de duikschool gesjokt. Annie op haar knietjes gelukkig tussen wat visjes die ik maar ben gaan bekijken tijdens het wachten. Toen Ronnie terugkwam moest ie toch echt even op adem komen. Wat een klus. Affijn lood erbij en nieuwe poging. Nou het was nog niet genoeg. Lag niet alleen aan de inspannende wandeling en klauterpartij van Ronnie want Ann had ook nog steeds niet genoeg. We waren nog niet eens begonnen en al bekaf. Affijn niet helemaal voor niets want dan maken we er nog even wat van. Een loodoefening. Rekenen hoeveel had je en wat kreeg je erbij en waar kom je uiteindelijk wel mee onder. Dat weten we nu dus. Maar toen kwam nog de klus van het water uitkomen. Het rif hebben we overgeslagen. Ron had door alle inspanningen ook al heel wat lucht verbruikt. Dit was overduidelijk niet ons stekkie. Enkele blauwe plekken, masker kwijt, hoofd gebruikt als voetbal en nog wat van dit soort taferelen volgde de klus om weer op voetjes terecht te komen om die steenput uit te klimmen. Heb gewoon 10 minuten uit moeten hijgen toen we uiteindelijk weer bij de duikshop terug waren. Flessen voor morgen ingeladen en lood genoeg!!! (we hebben nu zoiets van beter te veel dan te weinig). (Verassende wending 1)
Even aangewaaid bij Anneke. Vast een halve afspraak gepland voor vrijdag met Ewout. Die wil eerst uitslapen op zijn vrije dag. We zien dan wel waar we een ochtendduik maken en dan kunnen we smiddags nog met Ewout op pad.
Daarna richting het appartement terug. Spullen uitgeladen, opgefrist om wat te gaan eten bij Hooks Hut. We hadden onze toegangskaartjes netjes bewaard, mooi plekkie op de parkeerplaats en naar binnen. Dat ging dus nog wel maar op onze mededeling dat we kwamen om wat te eten werd sip gekeken, dat hadden we dus moeten reserveren. (hadden ze smiddags wel even mogen zeggen, maar ok dit is Antilliaanse logica). (Verrassende wending 2).
Richting de stad dan maar. Er zou nog wat zitten bij het Rif Fort. Nou dat was geheel verlaten en dat vind ik meestal niet echt een goed teken om er zelf dan maar neer te strijken. Goed de makkelijkste optie Danny’s je weet wel die vreetketen uit Amerika. Nou inmiddels was het al zoveel later dat we niet echt trek meer hadden. Dus we streken gauw neer, leuke bediening o shit verkeerde wijk want hier mochten ik niet roken dus we werden begeleid naar een ander bankie in de rookwijk. Tja dan zit je ineens bij een big mama in de maak in haar wijk. Hier werden we errrrrrrug melig van. Ze was een bitch op een leuke manier. En ze praatte op zijn Lucretia’s. enig. Ik had mijn soepie vrij vlot en op de vraag of Ron zijn voorafje er al aan kwam of dat ze het wellicht vergeten was, kwam het antwoord van de avond. De soep ZAT al klaar! Ron zijn gerecht moest bereid worden. Ik ben nogal visueel ingesteld dus ik zag op die bar van keuken naar bediening een hele rij kippetjes, noodles en groenten klaar zitten die zo het koppie soep in jumpten. En als je dan eenmaal de slappe lach te pakken hebt dan kun je bijna niet meer eten (zo geweldig was het dan ook niet). En dan ben je er ook nog eens moe bij. Tjonge we wisten niet hoe snel we deze –vieze- hap achter ons kiezen moesten krijgen. Althans genoeg om zonder trekgevoel te kunnen overleven tot morgenochtend. Het is een wonder dat we het huisje weer hebben kunnen vinden zo moe waren we. Dannys dus, niet te eten maar je kunt er wel wachten op soep die ZIT! (verassende wending 3).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten