Dag 1 Het reizen

Nou HTP had zijn wekkertje op tijd hoor, sprong er om 5.15 uit en was er klaar voor. Tja wat wil je, de hele klus van inpakken had hem niet ingepakt. Hij was alleen een beetje hees met kleine oogjes.

Laatste controlerondje, hebben jullie dit, hebben jullie dat, dacht je ook hieraan en ook daaraan.... Ach arme Chantal die heeft die koffers wel 3x ingepakt. Want ondanks het feit dat we gewoon ruim 12 kg totaal meer mee konden nemen en ons overgewicht naar Egypte 8 kg was zou het een makkie moeten zijn. Na 2x in en uitpakken en toch nog maar een keer de kleding inspectie (wat een kilo of 3 opleverde) hebben Annie en vooral Tallie de boel toch voor elkaar weten te krijgen. We mochten ook gewoon zonder bijbetalen mee!!! Yoepie weer wat verdiend. Ahum dat vloog er dus net zo hard weer uit voor een allerheerlijkst bakkie koffie van de Starbucks, tja dat vinden wij nou eenmaal lekker en Jor ook die had er een bruine mond van door de chocolate cake.

We hadden alles ingechecked, koffie geleut met de kids en ze nog even voorzien met wat laatste moederlijke (volgens mijn kids zeur-)adviezen zijn we op pad gegaan.
Even wat te lezen, nog wat shag voor een vriend van Jor ingeslagen (woont op Curacao en ze hebben daar zijn smaak niet) en nog wat te lezen en snoepen ingeslagen op pad naar het vliegtuig. Tjeempie wat een rij, zelfs naar Amerika duurde het niet zo lang. Nou ik weet niet hoor maar het lijkt of het tropentempo dus al op schiphol begint en we vertrokken dus ook met een half uur vertraging. De piloot kon dit ook niet meer goedmaken maar dat geeft niets want de vlucht was voor de rest super en ondanks dat het een lange rit was viel het ons nog mee hoe snel het omging.

kwart voor drie Antilliaanse tijd zetten we dan ook voet op Curacao's grondgebied. Och hemel twee vliegtuigen voor de immigratie, tja dat schiet daar dus ook niet op. Ik snap niet als Curacao toch bij Nederland hoort dat wij Schiphol hebben en hun Hato. Wat een mierenhoop en totaal niet met elkaar te vergelijken. Maar goed dat zal wel bij de eigen identiteit horen. Gelukkig door al dat gewacht lagen wel de koffers al op de band en na nog wat gekrioel bij customs konden we de deur door om om te vallen van de kleffe hitte, poeh he wat was het broeierig. Snel Ewout gevonden en een sigaretje gescoord.... Ewout loodste (haha) ons door het verkeer alsof t zijn dagelijks werk is. En zo stonden we al vlot bij de autoverhuur. Daar hebben we iets (tropentempo) langer moeten wachten dan wij gewend zijn. Pfffff geduld oefenen dus. En om half vijf reden we dan naar de Shop van Anneke nou dat was leuk. Ze heeft er echt iets moois van gemaakt en we vonden het super dat we haar daarmee geluk kunnen wensen. Nou hopen dat de klanten haar gaan weten te vinden.

Hierna op pad richting het appartement, wat ondanks rushhour best goed lukte. Vrij vlot gevonden. Het is niet super de luxe maar daar hebben wij ook niet voor gekozen. De bedden zijn prima, de douche is ok en bovenal 3 stappen en we liggen in het zwembad vanaf onze porch. Voor de rest is het hier wel Fort Knox heeeeeel lastig als je iets vergeet, dan moet het hele beveiligingsritueel weer overnieuw. Maar goed zal wel nodig zijn. We hebben er gelukkig nog niets van gemerkt.

Toen we na onze uitgebreide rondleiding even konden zitten (en liters vocht tot ons nemen) kwamen we tot de conclusie dat we gewoon naar de supermarkt zouden gaan om een broodje te scoren met tonijnsalade. Wat een shop zeg, AH is er niets bij wat een keuze. Brood, tonijn, en andere zaken waren vlot gekocht en dus snel terug naar t appartement. Heerlijk bakkie koffie, broodje en toen nog dwingen om wakker te blijven tot minimaal 21 uur. Dat lukte maar ternauwernood. Ik heb bijna niet meegemaakt dat mijn tenen het bed raakten.